Mała część klientów podejmowała kiedykolwiek negocjacje w związku
z umową z operatorem. Z wyników badania wynika, że osoby, które negocjują
z dostawcą, w większości przypadków liczyć mogą na przedstawienie nowych,
atrakcyjniejszych warunków umowy.
Tymczasem jedynie 17 proc. ogółu badanych deklaruje, że kiedykolwiek
negocjowało warunki na dostawę usług telefonicznych czy też związanych
z dostępem do internetu. Większość badanych, którzy podejmowali negocjacje
z dostawcą, w zdecydowanej większości przypadków (72 proc.), czyniła to podczas
rozmowy związanej z zawarciem nowej umowy z operatorem.
W przypadku negocjacji dotyczących nowej umowy, aż w 84 proc. przypadków
zakończyły się one przyjęciem przez konsumenta jednej z wielu przedstawionych do
wyboru przez operatora propozycji warunków usługi. W wyniku negocjacji
podejmowanych podczas trwania umowy z operatorem już zdecydowanie
mniej, bo 65 proc. badanych, otrzymało kilka kolejnych wariantów warunków usługi.
Jedynie 4 proc. negocjujących w trakcie obowiązywania umowy z operatorem
zrezygnowało ze swojego dotychczasowego dostawcy, ponieważ nie przedstawił on
zmodyfikowanych, atrakcyjniejszych warunków umowy. W przypadku negocjacji
związanych z nową umową, z dotychczasowego teleoperatora, nawet
w sytuacji braku satysfakcjonujących propozycji, nie zrezygnował żaden badany.
Ze stwierdzeniami odzwierciedlającymi przekonania o skuteczności działań
negocjacyjnych i względnie silnej pozycji konsumentów („Trzeba negocjować z operatorem,
bo to często daje wymierną korzyść klientom” oraz „Zawsze trzeba
negocjować z operatorem, bo to klient powinien dyktować warunki”) zgodziła się
nieco ponad 1/3 respondentów.
Uzyskane wyniki wskazują na konieczność kreowania bardziej aktywnych postaw
konsumentów w zakresie negocjacji podczas zawierania umowy. W tych działaniach
może być wykorzystana odpowiednio przygotowana kampania społeczna,
informująca konsumenta, że istnieje możliwość negocjacji z przedsiębiorcą zapisów
zawartych w umowie.

Wszelkiego rodzaju usterki występują częściej w związku z usługami dostępu do
internetu, niż w przypadku telefonii stacjonarnej i komórkowej.
Badani użytkownicy internetu najczęściej doświadczyli usterek związanych
z przerwami w funkcjonowaniu usługi oraz nieprawidłowym jej działaniem (wolne
otwieranie się stron www, brak połączeń z witrynami, przerywane połączenie z siecią – wskazywane przez co trzeciego respondenta).
Sytuacją najbardziej mobilizującą użytkowników internetu do złożenia reklamacji była przerwa
w dostarczaniu usługi z winy operatora (39 proc. wskazań). Najczęstszą
niedogodnością związaną z korzystaniem z telefonu okazał się okresowy brak
możliwości wykonywania bądź odbierania połączeń wskazywany przez 12 proc.
respondentów. Do zgłoszenia reklamacji w największym stopniu mobilizuje
respondentów naliczenie zbyt wysokiego rachunku, w której to sytuacji
zdecydowanie interweniuje prawie 2/3 badanych.
Większość respondentów nie wnosi reklamacji usterek. Osoby, które nie zgłaszały
reklamacji, pomimo napotkanych utrudnień w korzystaniu z usługi (telefonii oraz
internetu), najczęściej motywowały to tym, że problem dotyczył niewielkiej usterki
czy też uzasadniały to niewielką dolegliwością awarii.

Wyniki pytań związanych z procedurami sprzedaży wykorzystującymi środki
porozumiewania się na odległość, wskazują na wysoką intensywność, a zarazem
skuteczność działań operatorów związanych z wykorzystaniem telefonu do kontaktu
z klientem. Wydaje się, że naruszenia uprawnień konsumenckich w związku ze
stosowaniem tego kanału sprzedaży usług przez dostawców występują w niewielkiej
skali.
Prawie połowa respondentów deklaruje, że dzwonił do niej pracownik teleoperatora
z propozycją przedłużenia bądź zawarcia nowej umowy. Co trzeci badany z grupy
osób, które spotkały się z tego rodzaju ofertą, zdecydował się podczas takiej
rozmowy na zawarcie nowej czy też przedłużenie aktualnej umowy z operatorem.
Niewielka, 8 proc. grupa respondentów zadeklarowała, że zakupiona za
pośrednictwem sprzedaży telefonicznej usługa nie była zgodna z opisem
przedstawionym przez konsultanta. Większość z tych osób nie zgłaszała w tej
sytuacji reklamacji.
Wyniki badania wskazują na rzetelność procedur związanych z telefoniczną
sprzedażą usług teleinformatycznych, jedynie niewielka część osób, które dokonały
zakupu usługi za pośrednictwem tego kanału, zadeklarowała rozbieżności pomiędzy
opisem otrzymanym w trakcie rozmowy z konsultantem, a ostatecznym kształtem
przedłożonej im do podpisu umowy.
Jednakże warto zwrócić uwagę na fakt, że większość respondentów sądzi, że forma
umowy nie ma znaczenia – klient ma takie same prawa i obowiązki niezależnie od
tego, czy zawarł umowę na odległość, czy podpisał ją w biurze obsługi operatora.
Jest to dowód na niepełną znajomość praw przysługujących konsumentom
w przypadku zawierania umów na odległość.

Ocena procesu reklamacyjnego wadliwego aparatu telefonicznego, jest
ogólnie pozytywna. Spośród 14 proc. badanych deklarujących, że zgłaszało
operatorowi, w ramach reklamacji, usterkę bądź wadę swojego aparatu
telefonicznego, 86 proc. uznaje, że ich reklamacja została rozpatrzona pozytywnie.
Dokładnie połowa badanych otrzymała od teleoperatora aparat zastępczy na czas
usunięcia usterki, a 20 proc. nie otrzymało go, ponieważ nie żądało urządzenia od
usługodawcy. Niewielki odsetek – 4 proc. ogółu badanych – żądał od operatora
wymiany aparatu telefonicznego w związku z usterką lub wadą, która ujawniła się
podczas jego użytkowania. Większość z tych osób spotkała się, przynajmniej na
początkowym etapie reklamacji, z propozycją wykonania naprawy urządzenia. Mniej
więcej w co trzecim przypadku przedstawiciel teleoperatora od razu zgodził się na
wymianę telefonu. Również mniej więcej co trzeci badany żądający wymiany
wadliwego telefonu spotkał się z sytuacją, że operator, pomimo ponawianych przez
konsumenta żądań wymiany aparatu, kierował go do kolejnych napraw.

Rezultaty te wskazują na stosowanie przez operatorów praktyk niezgodnych
z uregulowaniami wynikającymi z przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących
warunków sprzedaży konsumenckiej.

Konsumencka ocena procedury dokonywania zmian w umowie Większość badanych ocenia różne procedury dokonywania zmian w umowie jako stosunkowo nieuciążliwe.  Do procedur postrzeganych jako najbardziej uciążliwe, badani zaliczają takie działania, jak: przeniesienie numeru stacjonarnego do innej sieci stacjonarnej (oceniane jako raczej lub wyjątkowo uciążliwe przez 33 proc. respondentów), zmianę rodzaju umowy w sieci komórkowej (z abonamentu na mix lub odwrotnie), a także zmianę taryfy abonamentu telefonu stacjonarnego (uciążliwe dla 24 proc.  badanych). Jako bardziej komfortowe dla konsumenta postrzegane są takie czynności, jak: przeniesienie numeru telefonu z karty na abonament lub z abonamentu na kartę, zmiana wysokości abonamentu telefonu komórkowego oraz przeniesienie numeru komórkowego do innej sieci komórkowej. Można przypuszczać, że na pozytywną ocenę tych ostatnich procedur wpłynęły niedawne zmiany w odpowiednich zapisach ustawy Prawo telekomunikacyjne, usprawniające z punktu widzenia konsumenta proces przenoszenia numeru.

Ocena procedury zawierania umowy przez konsumentów 61 proc. respondentów uważa,  że umowy konstruowane przez operatorów telefonicznych są raczej bądź zdecydowanie zrozumiałe dla klientów. Wyniki badania wskazują,  że konsumenci niezbyt starannie analizują warunki umowy: 56 proc. respondentów deklaruje,  że pobieżnie zapoznało się z zapisami umowy, a 12 proc. odpowiada, iż w ogóle nie czyta umowy przed jej podpisaniem. Natomiast 26 proc. twierdzi, że czyta wszystko bardzo dokładnie,  Zastrzeżeń większości badanych nie budzą takie elementy umowy, jak: wielkość   czcionki, zrozumiałość języka w jakim została sporządzona, czytelność planów taryfowych, cenników i tabel opłat w niej zawartych czy też czas pozostawiony do dyspozycji na zapoznanie się z zapisami umowy. Tylko stosunkowo nieliczna, grupa badanych uznała,  że czas, którym dysponowała na zapoznanie się  z umową nie był wystarczający. Jako przyczynę  tego stanu rzeczy najczęściej wskazywano duży stopień skomplikowania umowy, istotnie utrudniający zapoznanie się z jej zapisami w odpowiednio krótkim czasie.

Czynniki wyboru dostawcy usługi Z badania wyłania się obraz konsumentów usług telekomunikacyjnych jako jednostek niezwykle racjonalnych w zakresie wyboru dostawcy usługi. Najważniejszymi powodami wyboru konkretnego operatora lub oferty telefonii komórkowej deklarowanymi przez respondentów były ceny opłat za połączenia oraz możliwość bezpłatnych rozmów z wybranymi  numerami. Wynika z tego,  że najistotniejsze czynniki brane przez nich pod uwagę przy wyborze dostawcy mają charakter ekonomiczny, wiążący się z ceną za minutę połączenia oraz z dostępnością narzędzi pozwalających na ograniczenie generalnych kosztów wynikających z użytkowania telefonu.  Respondenci, pytani o sposób, w jaki dokonali wyboru operatora, najczęściej odpowiadają,  że kierowali się poradą znajomych lub rodziny (38 proc.), bądź samodzielnie dokonywali wyboru spośród dostępnych na rynku ofert (30 proc. odpowiedzi). Można przypuszczać,  że chociaż niewielu respondentów ocenia,  że przy wyborze operatora kierowało się reklamą, jej wpływ na decyzje konsumentów jest w rzeczywistości większy. Przy wyborze dostawcy internetu, najważniejsze dla badanych są wysokość abonamentu oraz szybkość  łącza. Zachowania konsumentów w tym zakresie szczególnie różnicuje ich wiek oraz wykształcenie. Podkreślić należy fakt,  że pomiędzy strategiami działania odnoszącymi się do wyboru operatora telefonicznego, a tymi związanymi z wyborem dostawcy internetu, zaobserwowano daleko idące podobieństwa, zwłaszcza dotyczące wpływu czynników ekonomicznych na decyzję wyboru dostawcy usługi.

Branża telekomunikacyjna od początku lat dziewięćdziesiątych XX–go wieku należy do jednej z najprężniej rozwijających się gałęzi usług w Polsce. Wzrost, początkowo związany z rozwojem sieci stacjonarnej, a następnie sieci komórkowych wykorzystujących technologię GSM, nasilił się w pierwszych latach XXI wieku za sprawą dynamicznego rozwoju sieci internetowej. Z początku wykorzystywała ona konwencjonalną infrastrukturę naziemną, a z czasem mobilne technologie transmisji danych, gwarantujące coraz większą przepustowość, takie jak: GPRS, EDGE, 3G/HSDPA.  Z jednej strony usługi telekomunikacyjne odgrywają coraz ważniejszą rolę w funkcjonowaniu gospodarki, stymulując jej rozwój. Z drugiej zaś odgrywają coraz większą rolę w funkcjonowaniu społeczeństwa i w życiu współczesnego człowieka, są bowiem coraz bardziej zyskującym na znaczeniu instrumentem komunikacji. W skład rynku usług telekomunikacyjnych wchodzą usługi telefonii stacjonarnej, telefonii komórkowej, internet i pozostałe usługi. Obecnie, według danych raportu o stanie rynku telekomunikacyjnego w 2008 roku, sytuacja w trzech głównych sektorach rynku telekomunikacyjnego w Polsce przedstawia się następująco: • W sektorze rynku telefonii stacjonarnej dominującym podmiotem pozostaje Telekomunikacja Polska S.A. z 77 proc. udziałem w rynku (liczba  łączy abonenckich). Ogólnie telefon stacjonarny posiada 56 proc. gospodarstw domowych. Rynek telefonii ruchomej zdominowany jest przez 4 największe podmioty (Polkomtel S.A, PTK Centertel Sp. z o.o., PTC Sp. z o.o. oraz  P4 Sp. z o.o., obejmujące swoim zasięgiem  łącznie ponad 99 proc. rynku pod względem kryterium liczby użytkowników. Największą popularnością cieszą się usługi abonamentowe (54 proc. użytkowników) oraz pre-paid (43 proc.), znacznie mniej osób (6 proc.) korzysta z usług typu mix.  • Rynek dostawców internetu charakteryzuje się dużym rozdrobnieniem. Największym operatorem internetu pod względem ilości użytkowników pozostaje Telekomunikacja Polska S.A. (36 proc.), pozostałą część rynku dzielą między siebie operatorzy telefonii ruchomej, sieciowi dostawcy telewizji kablowej oraz setki podmiotów o lokalnym zasięgu działania. Stałe  łącze internetowe (internet stacjonarny) posiadało w Polsce w 2008 roku 35 proc. zaś internet mobilny – 8 proc. gospodarstw domowych.  Według badań budżetów gospodarstw domowych prowadzonych przez GUS, dotyczących sytuacji polskich gospodarstw domowych w 2008 r., znacząca liczba gospodarstw domowych jest wyposażona w telefony komórkowe (83,5 proc.). Coraz więcej gospodarstw domowych posiada także komputer osobisty z dostępem do internetu (w 2008 roku 45,65 proc. gospodarstw domowych deklarowało posiadanie takiego sprzętu, przy czym najrzadziej jego posiadanie deklarowały gospodarstwa domowe emerytów i rencistów oraz rolników – odpowiednio: 18,14 proc. i 38,90 proc.).3 W związku z intensywnym rozwojem rynku usług telekomunikacyjnych, istotne jest, żeby funkcjonowanie konsumentów na tym rynku chroniły odpowiednie regulacje prawne obowiązujące w tym zakresie, oraz  żeby istniały instytucje chroniące konsumenta. I tak, obowiązującym w Polsce aktem prawnym regulującym szeroki zakres zagadnień dotyczących sfery telekomunikacji, w tym kwestie związane z ochroną konsumenta tych   usług jest ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne4. Jej nowelizacja, która weszła w  życie 6 lipca 2009 r., zawiera wiele regulacji zabezpieczających konsumentów przed niekorzystnymi zapisami umów czy też innymi praktykami operatorów telekomunikacyjnych. Wśród najważniejszych, nowych zapisów ustawy znajdują się między innymi: • zakazujące obciążania konsumentów karami umownymi w przypadku wypowiedzenia przez nich umowy na skutek wprowadzenia przez operatora zmian w cenniku, w umowie lub w regulaminie świadczenia usług; • zakazujące przenoszenia do cennika (zamiast do umowy lub regulaminu) niektórych postanowień umownych, tak aby zachować możliwość  żądania zapłaty kary umownej z tytułu rozwiązania umowy przez abonenta (Prawo telekomunikacyjne dotychczas dopuszczało taką możliwość przy zmianie cennika, a wyłączało to prawo przy zmianie umowy lub regulaminu);  • przewidujące miarkowanie  kar umownych w  zastrzeżonych na wypadek rozwiązania przez abonenta umowy zawartej na warunkach promocyjnych (np.  w przypadku abonamentu z telefonem za 1 zł). Ochrona konsumentów, zapewnienie im realnych możliwości dochodzenia swych praw oraz zwalczanie i zapobieganie nieuczciwym praktykom rynkowym, to najważniejsze cele ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym6. Ustawa ta określa nieuczciwe praktyki rynkowe w działalności gospodarczej i zawodowej oraz zasady przeciwdziałania tym praktykom występującym również na analizowanym rynku usług telekomunikacyjnych. W ustawie wyliczono przykładowo, jakie konkretnie zachowania przedsiębiorców uznawane są za nieuczciwe praktyki rynkowe. Praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Wprowadzającym  w błąd działaniem może być w szczególności: rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji albo rozpowszechnianie prawdziwych informacji w sposób mogący wprowadzać w błąd; Ciężar dowodu,  że dana praktyka rynkowa nie stanowi nieuczciwej praktyki wprowadzającej w błąd spoczywa na przedsiębiorcy, któremu zarzuca się stosowanie nieuczciwej praktyki rynkowej.  W ustawie tej przewidziano również odpowiedzialność cywilną przedsiębiorcy wobec konsumenta oraz kary  za stosowanie nieuczciwych praktyk rynkowych.  Ponadto istotny także z punktu widzenia ochrony konsumenta jest zawarty w ustawie z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów7 zakaz stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Praktyki te, nie omijają niestety także rynku usług telekomunikacyjnych. Należy tu wyjaśnić,  że przez praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów, rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy,w szczególności, takie jak:  • stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umów uznanych za niedozwolone,  • naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej  i pełnej informacji,  • nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji.  Warto podkreślić uprawnienia Prezesa UOKiK, wynikające ze wspomnianej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Umożliwiają one wydanie decyzji zakazującej stosowania praktyki naruszającej prawa słabszych uczestników rynku oraz nakładnie kary pieniężnej w wysokości do 10 proc. przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary. Do głównych organów w zakresie działalności telekomunikacyjnej w Polsce zaliczyć należy Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE), do którego zadań należy między innymi: •  regulacja, analiza i kontrola rynku telekomunikacyjnego;  •  regulacja i kontrola zakresu częstotliwości;  •  regulacja w zakresie numeracji telefonicznej;  •  regulacja i kontrola w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej;  •  regulacja, analiza i kontrola rynku pocztowego.  W Urzędzie Komunikacji Elektronicznej działa Centrum Informacji Konsumenckiej (CIK), gdzie można uzyskać poradę, m.in.: jak reklamować rachunek telefoniczny, na co zwracać uwagę zawierając umowę na usługi telefonii stacjonarnej, mobilnej lub o dostęp do internetu, czego można  żądać od dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych czy też jak można rozstrzygnąć spór z dostawcą usług itp. Urząd Komunikacji Elektronicznej przygotował także specjalny Poradnik Konsumenta (przeznaczony dla abonentów i użytkowników usług telekomunikacyjnych i pocztowych) dostępny w serwisie internetowym Urzędu. Celem Poradnika jest upowszechnianie informacji dotyczących: •  zasad świadczenia usług telekomunikacyjnych i pocztowych; •  podstawowych praw i obowiązków użytkowników usług telekomunikacyjnych i pocztowych, w tym usługi powszechnej; •  pozasądowych sposobów rozwiązywania sporów między konsumentami a przedsiębiorcami sektora telekomunikacyjnego i pocztowego. Przy Prezesie UKE funkcjonuje Stały Polubowny Sąd Konsumencki, działający na mocy ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz według uregulowanego w stosownym rozporządzeniu regulaminu9. Do najważniejszych zadań SPSK należy rozstrzyganie sporów o prawa majątkowe wynikłe z umów o  świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej (np. zawyżona faktura, wyłączenie telefonu). Stroną postępowania przed Stałym Polubownym Sądem Konsumenckim może być zarówno konsument, jak i przedsiębiorca telekomunikacyjny. Postępowanie przed SPSK odbywa się za pośrednictwem arbitrów reprezentujących strony sporu, a wyrok tego sądu ma taką samą moc prawną, jak wyrok sądu powszechnego. Należy podkreślić, że rozwój rynku telekomunikacyjnego oraz problematyka ochrony konsumenta na tym rynku, nabiera coraz większego znaczenia w Polsce, czego potwierdzeniem jest także fakt,  że na początku 2008 r. powstała Strategia Regulacyjna Prezesa UKE na lata 2008-201010, której głównym celem jest wzrost dostępności usług telekomunikacyjnych dla społeczeństwa i zwiększenie ich wykorzystania. Prezes UKE realizuje sześć głównych zadań, wśród których wymieniane są m.in. działania w zakresie ochrony konsumenta, tj.: zapewnienie transparentnej informacji, uczciwych warunków świadczenia usług oraz odpowiedniej ich jakości, a także podnoszenie świadomości.

Grupa TP podpisuje umowy z dostawcami ITPaweł Kusiciel, 04-06-2010, 09:58, Komentarzy: 2Telekomunikacja Polska oraz PTK Centertel podpisały trzyletnie umowy z dostawcami usług informatycznych. Partnerem strategicznym w obszarze systemów zarządzania relacjami z klientem została firma Capgemini Polska, a w obszarach systemów rozliczeniowych oraz business intelligence Grupa TP będzie współpracować z firmą Asseco Poland SA.reklamaczytaj dalej
Podpisanie umów ramowych z firmami Capgemini Polska oraz Asseco Poland SA to efekt realizacji procesu konsolidacji dostawców IT. W kwietniu tego roku Grupa TP podpisała umowy ramowe z firmami AMG.net, Atos Origin oraz CGI dotyczące rozwoju i utrzymania aplikacji z zakresuzarządzania portalami klienckimi, zarządzania usługami, a także integracji aplikacji informatycznych.
- Jesteśmy przekonani, iż redefiniując obecne ramy współpracy z naszymi dostawcami IT w kierunku partnerskiej równowagi i długoterminowej kooperacji, możemy wspólnie osiągać więcej. Dla Grupy TP oznacza to niższe koszty, krótszy czas dostarczania rozwiązań dla biznesu oraz ich lepszą jakość, dla naszych partnerów strategicznych szerszą perspektywę współpracy z Grupą TP umożliwiającą optymalizację modeli dostarczania usług – powiedział Piotr Muszyński, wiceprezes TP ds. Operacyjnych.
Capgemini jest dostawcą w zakresie usług konsultingowych, technologicznych i outsourcingu. Grupa Capgemini działa w oparciu o globalny model obsługi Rightshore, którego celem jest zapewnienie równowagi w wykorzystaniu najlepszych talentów z różnych lokalizacji, aby pracując jako jeden zespół, tworzyć i dostarczać optymalne rozwiązania dla klientów.
Asseco Poland SA jest spółką informatyczną notowaną na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie i piątym producentem oprogramowania w Europie. Specjalizuje się w produkcji i rozwoju oprogramowania, buduje i wdraża scentralizowane systemy informatyczne dla sektora bankowego, instytucji ubezpieczeniowych, administracji publicznej oraz dla branży energetycznej,telekomunikacji, służby zdrowia, samorządów lokalnych, rolnictwa i służb mundurowych, organizacji i instytucji międzynarodowych.

TP S.A. może przejąć kontrolę nad ATM Systemy Informatyczne, a Lafarge Cement oraz Dyckerhoff Polska mogą utworzyć wspólnego przedsiębiorcę. Prezes UOKiK uznała, że transakcje nie przyczynią się do istotnego ograniczenia konkurencji

Telekomunikacja Polska prowadzi na terenie Polski działalność w szczególności w zakresie telefonii stacjonarnej i ruchomej, szerokopasmowego dostępu do Internetu, transmisji danych oraz dzierżawy łączy telekomunikacyjnych, zarówno w ramach rynku detalicznego, jak i hurtowego. Telekomunikacja Polska stoi na czele grupy kapitałowej w skład której wchodzi kilkanaście spółek m.in. Polska Telefonia Komórkowa Centertel i TP Emitel.

Przejmowana spółka ATM Systemy Informatyczne prowadzi działalność w zakresie usług informatycznych. Zajmuje się szeroko rozumianą integracją systemów teleinformatycznych. Oferta spółki obejmuje głównie kompleksowe usługi integracji sieciowej, w tym projektowanie, budowę i utrzymanie infrastruktury teleinformatycznej oraz usługi bezpieczeństwa systemów IT.

Druga zgoda dotyczy utworzenia wspólnego przedsiębiorcy przez Lafarge Cement z Małogoszczy i Dyckerhoff Polska z siedzibą w Sitkówce Nowinach. Pierwsza spółka zajmuje się produkcją i dystrybucją cementu. Jej działalność prowadzona jest w dwóch zakładach: Cementowni Małogoszcz i Cementowni Kujawy, a wspomagana przez Zakład Górniczy Kujawy. Lafarge Cement jest częścią Grupy Lafarge, światowego lidera w dziedzinie produkcji materiałów budowlanych, a także największego producenta cementu na świecie.

Dyckerhoff Polska działa w tej samej branży. Spółka należy do międzynarodowego koncernu, który jest częścią włoskiej grupy Buzzi Unicem zaliczanej do największych producentów materiałów budowlanych na świecie. Nowoutworzony przedsiębiorca będzie działał na rynku sprzedaży żużla wielkopiecowego granulowanego.

Po przeprowadzeniu postępowań antymonopolowych Prezes Urzędu uznała, że koncentracje nie przyczynią się do istotnego ograniczenia konkurencji, w szczególności przez powstanie lub umocnienie pozycji dominującej na rynku. Zgodnie z przepisami, transakcja podlega zgłoszeniu do Prezesa UOKiK, jeżeli biorą w niej udział przedsiębiorcy, których łączny obrót w roku poprzedzającym przekroczył 1 mld euro na świecie lub 50 mln euro w Polsce. Jednocześnie informujemy, że od maja br. na stronie internetowej Urzędu zamieszczane są informacje na temat wszystkich prowadzonych przez Urząd postępowań antymonopolowych w sprawach koncentracji